روزی هزار بار بر صفحه
دل بنویس:

میان بود و
نبودش تنها یک حرف
فاصله است!

به همین
سادگی!

و من.... روز و شب
جریمه سنگین رفتنت را
پرداختم!

 و جز دل که
روزی هزار بار خراش
افتاد، کسی نفهمید که
از ب، بودنت ،تا نون،
نبودت فاصله تا بی
نهایت بود ...

به نام او

کم رنگ شده ام

شاید هم بی رنگ

اما تو

پر رنگتر از هر زمانی

کوررنگی گرفته ام اما

نمیبینم انگار اینهمه رنگ را !

هیچ...

 

فرمولهای ریاضی همه از یادم رفته اند انگار!

هر چه حساب می کنم نتیجه می شود :

هیچ !!!

حاصل جمع من و تو ...

حاصل ضرب تو در من ...

هیچ ...!

قرار

 

 

خیره ام به ساعت روی میز

 

باز هم فراموش کرده ام و موعد دیدارمان گذشته است .

 

منِ تنها ؛ تنها منتظرِ دیدار تو !

 

تو تنها ؛ اما نه فقط چشم براه من !

.

.

.

 

ساعت روی میز روزهاست از حرکت باز ایستاده !